شِڪارِي جي سنڌي معنيٰ
شڪار ڪندڙ، شڪاربازُ ماڻهو.
ذريعو:ڀٽائي پيڊيا
English Meaning
A hunter or sportsman. A caste who are hunter and also perform the menial office of sweepers. (Adj) Hunting.
شِڪارِي جا بيتن ۾ حوالا
چَڙِهئا چاريئِي يارَ، سوڍا شِڪارِي،
ڪاھي وِئا ڪاڪِ تي، جِتِ مُومَلَ موچارِي،
بابُو گَڏِئُنِ بيکَ ۾، جَنھِن ڏِسِ ڏيکارِي،
فِڪرَ ساڻُ ڦِٽِي ڪِي، سوڍي سوپارِي،
موٽِئا نَہ ماري، ڪَؤُنرَ لَتاڙي ڪاڪِ جا.
[ سُر راڻو، خابرو ڪاپڙي ۽ گُجر، 28 ]
ڪاھي وِئا ڪاڪِ تي، جِتِ مُومَلَ موچارِي،
بابُو گَڏِئُنِ بيکَ ۾، جَنھِن ڏِسِ ڏيکارِي،
فِڪرَ ساڻُ ڦِٽِي ڪِي، سوڍي سوپارِي،
موٽِئا نَہ ماري، ڪَؤُنرَ لَتاڙي ڪاڪِ جا.
[ سُر راڻو، خابرو ڪاپڙي ۽ گُجر، 28 ]
تُون ڪِئان اَچين ڪاپَڙِي، موٽِئو ڪِيئَن مارِي،
آئُون اُتاھِين ٿو اَچان، جِتِ مُومَلَ موچارِي،
ڪَنڌِيءَ ڪاڪِ ڪَڪورِئا، چَندَنَ چَوڌارِي،
سُوڌا شِڪارِي، ناتَرِ گَهڻا نِمائِيا.
[ سُر راڻو، ڪاڪ قاصد ۽ آسڻ، 4 ]
آئُون اُتاھِين ٿو اَچان، جِتِ مُومَلَ موچارِي،
ڪَنڌِيءَ ڪاڪِ ڪَڪورِئا، چَندَنَ چَوڌارِي،
سُوڌا شِڪارِي، ناتَرِ گَهڻا نِمائِيا.
[ سُر راڻو، ڪاڪ قاصد ۽ آسڻ، 4 ]
English Meaning
A hunter or sportsman. A caste who are hunter and also perform the menial office of sweepers. (Adj) Hunting.